Marmbandh

बोटातला स्पर्श

2012-01-19T09:22:00.001-08:00

बोटातला स्पर्श

हर्ष अंगोपांगी

नको तेही सांगी.....

सांगताना थोडा

डोळ्यांना थरारा

वाटा सैराभैरा.....

सैरभैर साऱ्या

समुद्राच्या लाटा

आभाळाच्या काठा.....

काठावरी गर्द

पेटलेला जाळ

चांदणे नितळ.....

: पानझड : ना धों महानोर.

तुझ्या वाटेला ओले डोळे

2012-01-16T10:05:00.000-08:00

तुझ्या वाटेला ओले डोळे

सुकून गेले पाणमळे

सजणासाठी सजून कोणी

गाते पक्षिणी

गीत निळे

सुकून गेले पाणमळे

राहू मैनेचे पंख पंखात

हिरव्या झाडीत

मनचळे.....

सुकून गेले पाणमळे

जुन्या झाडाला हालता झुला

ओला गलबला

तुझ्यामुळे.....

सुकून गेले पाणमळे

तुझ्या वाटेला ओले डोळे

सुकून गेले पाणमळे

पानझड : ना धों महानोर

इथे झाडत निजलेल्या

2012-01-16T09:36:00.000-08:00

इथे झाडत निजलेल्या

पाखरा नाव न गाव

निरागस पावलांसाठी

नियतीचा पांगळा डाव.....

गलबला काळजामधला

कहाणी चिंब भिजलेली

कुठे देऊळ नसताना

प्रार्थना दाटून आली ......

:पानझड : ना धों महानोर

ज़िंदगी यूँ हुई बसर तन्हा

2012-01-09T09:47:00.001-08:00

ज़िंदगी यूँ हुई बसर तन्हा
क़ाफिला साथ और सफर तन्हा

अपने साये से चौंक जाते हैं
उम्र गुज़री है इस कदर तन्हा

रात भर बोलते हैं सन्नाटे
रात काटे कोई किधर तन्हा

दिन गुज़रता नहीं है लोगों में
रात होती नहीं बसर तन्हा

हमने दरवाज़े तक तो देखा था
फिर न जाने गए किधर तन्हा

2012-01-08T10:25:00.001-08:00

तुझे फुरसत हि नही मिली पढने कि फराज

हम तेरे शेहेर में बिकते रहे किताबोन्की तरह

2012-01-08T10:23:00.001-08:00

औरभी दुख है जमानेमे मुहब्बत के सिवा

मैने तुमसेही नही सबसे मुहब्बत कि है

2012-01-08T10:20:00.003-08:00

उसने मुझे छोड दिया तो क्या हुवा फराज

मैने भी तो छोडा था सारा जहा उसके लिये

2012-01-08T10:16:00.001-08:00

तुझे भूलने कि कोशिश करुंगा मै फराज

हो सके तो तुम भी मुझे याद न आना

2012-01-08T10:15:00.000-08:00

तू किसी और के लिये होगा समुंदरे इश्क

हम तो रोज तेरे साहिल से प्यासे गुजर जाते है

2012-01-08T10:12:00.001-08:00

आसान नही आबाद करना घर मुहब्बत का

ये उनका काम है जो जिंदगी बरबाद करते है

2012-01-08T10:10:00.001-08:00

आंख में खामोशी, लबोन्पे सवाल ,रुख्पे सादगी

कैसे कैसे रंग है इस तस्वीर मै

2012-01-08T10:06:00.001-08:00

शायद तू कभी प्यासा मेरी तरफ लौट आये फराज

आखोंमे लिये फिरता हुं दर्या तेरी खातीर

2012-01-08T10:01:00.001-08:00

भला हाथोंकी लकीरेभी कही मिटती है फराज

कितना पागल है मेरा नाम मिटानेवाला

2012-01-08T09:54:00.003-08:00

वो रोज देखता है डूबते हुवे सुरज को फराज

काश मै भी किसी शाम का मंजर होता !!!!

2012-01-08T09:41:00.001-08:00

सुना है जिंदगी इम्तिहान लेती है फराज

पर यहा तो इम्तीहांने जिंदगी ले ली

2012-01-08T09:37:00.001-08:00

मिली जो सजा मुझे वो किसी खतापे न थी फराज

मुझपे जुर्म जो साबित हुवा वो वफा का था

2012-01-08T02:44:00.003-08:00

उन्गलीया तुट गई पथ्थर तराशते तराशते फराज

और जब बनी सुरत-ए -यार तो खरीतदार आ गये

2012-01-08T02:39:00.001-08:00

इन बारीशोन्से दोस्ती अच्छी नही फराज

कच्चा मकान है तेरा कुछ युं खयाल कर

2012-01-08T02:36:00.003-08:00

अब निंदसे कहो हमसे सुलाह करले फराज

वो दूर चला गया है जिस के लिये हम जगा करते थे

2012-01-08T02:33:00.001-08:00

मै उसका हुं, ये राज तू जो जान गया है फराज

वो किसका है? ये सवाल मुझे सुनाई नही देता!!!

2012-01-03T10:05:00.000-08:00

नारसाई से दम रुके तो रुके
मैं किसी से ख़फा नहीं होता
If lack of access kills me, let it
I don't (ever) take offence at anyone

:मोमीन

2012-01-03T10:02:00.001-08:00

बे-वफ़ा कहने की शिकायत है
तो भी वादा-वफ़ा नहीं होता

:मोमीन

2012-01-03T09:55:00.000-08:00

बाद मरने के मेरी कब्र पे आया वो मीर

याद आई मेरे ईसा को दवा मेरे बाद

After my death she came to my grave, O Meer

My Jesus remembered (my) cure, after me!

2012-01-03T09:41:00.001-08:00

मुह तका ही करे है जिस तिस का
हैरती है यह आइना है किस का

2012-01-03T09:38:00.000-08:00

तासीर बच के संग-ए-हवादिस से आये क्या
मेरी दुआ भी ठोकरें खाती है राह में

वाऱ्यावरती थिरकत आले झाडावरूनी पिंपळपान....

2011-12-23T10:09:00.000-08:00

आठवणींचा लेवून शेला नटून बसली माय मराठी

दिवस झेलतो सुसाट वारा तरीही दिव्यात जिवंत वाती

जगण्यामधल्या अर्थासंगे बहरून गेले अक्षर रान

वाऱ्यावरती थिरकत आले झाडावरूनी पिंपळपान....

पावसाचं नेहमी हे असंच असतं

2011-12-20T21:01:00.000-08:00

पावसाचं नेहमी हे असंच असतं. अनाहूतपणे येणं आणि अकस्मितपणे जाणं! सकाळच्या कोवळ्या किरणांनी तशी चुगली केलेली असते, पण सगळेच आपापल्या नादात. त्यांचं कुजबुजणं कोण ऐकणार? दुपारी दिसणाऱ्या कलत्या सावल्याही पावसाची चाहूल घेऊनच आलेल्या असतात. पण मनाच्या बंद कवाडातून त्यांना आत शिरता तरी कसं येणार? हुरहूरत्या कातरवेळी कोसळणाऱ्या सरी क्षणात आपल्यात ओढतात. बेभान पदन्यास करत, आपल्याला नखशिखांत भिजवत, निलाजरेपणानं अंग-प्रत्यंगाशी चुम्बत या धारा आपल्यालाही बेभान करतात. थेंबा-थेंबांशी धसमुसळेपणानं खेळत, पावलांनी तुषार उडवत, चेहऱ्यावरून अलगद निसटणाऱ्या थेंबांना भावपूर्ण निरोप देत आपणही तर झेलतच असतो अंगावर त्याला!

स्वप्नचित्र

2011-12-18T08:49:00.000-08:00

गाण्याच्या काठावर

नारिंगी चंद्र हळू झुकलेला ,

रूमझुमत्या झाडांतून,

शब्दांविण अर्थ गहन पिकलेला.

वाऱ्याच्या बोटांवर

दवओल्या गवताचा मंद वास,

खडकातून पाझरतो

विरघळल्या जाईचा शुभ्र भास.

रात्रमग्न डोंगरात

सोनेरी जाळ मंद झीळमिळतो,

पाण्यातून बिंब हले :

स्वप्नातून रंग जसा झुळझुळतो.

: मंगेश पाडगावकर

विश्वास

2011-12-18T08:35:00.001-08:00

उच्चार करू नये विश्वासाचा ,

तो डोळ्यात जपून धरावा शब्दातीत :

पहाटेच्या सुकुमार आभाळासारखा

हक्कांच्या हिशोबी हुकमतीतून

विश्वास पहावा उडून जाताना

पाखराच्या कुडीतून प्राण जावा तसा

विश्वास असावा लय जगण्यातली,

जगणे व्यापणारी अतर्क्य बंदिश

हिवाळ्यातल्या झाडांची सुजाण समजूत

थंडगार धुक्याचे ढग वहाताना अंगावरून

दिसत नव्हतो एकमेकांना. शब्द नव्हते.

विश्वास होता. जसे आपण होतो.

: मंगेश पाडगावकर

पाणी तो पाणी है... पाणी जिंदगानी है .....

2011-12-16T01:48:00.000-08:00

तरीसुद्धा

2011-12-16T00:45:00.001-08:00

समूहात बसून हि गाणी
ऐकावीशी वाटली तर
त्यात काय चूक आहे?
शब्दांचं नादरूप
असं मिळून भोगणं ही
प्रत्येकाची अटळ अशी भूक आहे!

तरीसुद्धा डोळे मिटून
मनोमय तालावर
आपल्याच मनात नाचता आलं पाहिजे;
एकट बसून एकट्याने
प्रत्येक गाणं
आपल्याच मनात वाचता आलं पाहिजे!

निःशब्द

2011-12-15T09:48:00.000-08:00

पाखरू निमूट बसलेलं
डोळे मिटून गच्च रानात
तसे शब्द माझ्या मनात!

चांदण्यांचं अबोलपण
हिरव्या स्तब्ध पानात
तसे शब्द माझ्या मनात!

म्हणूनच शब्द असे
भिजून येतात
खोल खोल निश्ब्दात
रुजून येतात!
: मंगेश पाडगावकर

श्रेय

2011-12-15T09:41:00.000-08:00

कधी कधी
सगळंच कसं चुकत जातं!
नको ते हातात येत,
हव ते हुकत जातं!

अशा वेळी काय करावं?
सुकलेल्या झाडांना
न बोलता पाणी द्यावं!

: मंगेश पाडगावकर

तू तुलाच विसरून यावे... मी तुझ्यात मज विसरावे... तू हसत मला फुलवावे .... मी नकळत आणि फुलावे.....

2011-12-15T02:27:00.000-08:00

जरी तुझिया सामर्थ्याने
धलतिल दिशाही दाही
मी फुल तृणातील इवले..
उमलणार तरीही नाही

शक्तीने तुझिया दिपुनी
तुज करतील सारे मुजरे
पण सांग कसे उमलावे
ओठातील गाणे हसरे?

जिंकील मला दवबिंदू
जिंकील तरुणाचे पाते
अन स्वतःस विसरून वर
जोडील रेशमी नाते

कुरवाळत येतील मजला
श्रावणातल्या जलधारा
सळसळून भिजली पाने
मज करितील सजल इशारा

रे तुझिया सामर्थ्याने
मी कसे मला विसरावे
अन रंगांचे गंधाचे
मी गीत कसे गुंफावे?

शोधीत धुक्यातून मजला
दवबिंदू होवुनी ये तू
कधी भिजलेल्या मातीचा
मृदू सजल सुगंधित हेतू!

तू तुलाच विसरून यावे
मी तुझ्यात मज विसरावे
तू हसत मला फुलवावे
मी नकळत आणि फुलावे..

अशी पाखरे येती आणिक स्मृती ठेवुनी जाती

2011-12-15T02:25:00.000-08:00

अशी पाखरे येती आणिक स्मृती ठेवुनी जाती
दोन दिसांची रंगत सांगत,दोन दिसांची नाती.

चंद्र कोवळा पहिला वाहिला झाडामागे उभा राहिला
जरा लाजुनी जय उजळूनी काळोखाच्या राती

फुलून येत फुल बोलले,मी मरणावर र्हुदय तोलले
नव्हते नंतर,परी निरंतर,गंधित झाली माती

हात एक तो हळू थरथरला,पाठीवर मायेने फिरला
देवघरातील समईमधुनी अजून जळती वाती

कुठे कुणाच्या घडल्या भेटी,गीत एक मोहरले ओठी
त्या जुळल्या र्हुदायांची गाठ,सूर अजूनही गाती...

जगणे म्हणजे

2011-12-15T02:18:00.000-08:00

आत आपुल्या झरा झुळझुळे निळा स्वच्छंद,
जगणे म्हणजे उधळीत जाणे र्हुदयातील आनंद.

घनधारांतून ख्याल ऐकतो रंगुनी मल्हाराचा
बघता बघता मोरपिसारा सार्या संसाराचा
मनात पाउस बरसे उधळीत मातीचा मधुगंध
जगणे म्हणजे उधळीत जाणे र्हुदयातील आनंद

दु:खाला आधार नको का?तेही कधीतरी येते
दोस्त होवुनी हातच माझा अपुल्या हाती घेते
जो जो येईल त्याचे स्वागत दार न कधीही बंद
जगणे म्हणजे उधळीत जाणे र्हुदयातील आनंद

झाडाची झुलणारी फांदी कधी लावणी भासे
साधा कोरा कागदही कधी चंद्र होऊनी हसे
सर्वत्रच तो बघतो धुंदी,डोळे ज्याचे धुंद
जगणे म्हणजे उधळीत जाणे र्हुदयातील आनंद

कधी कुणाचे आसू पुसता बोटांनी हळुवार
हात होतसे वाद्य:सुरांचे पाझरती झंकार
प्रेमाच्या या गाण्यासाठी प्रेमाचा हा चंद
जगणे म्हणजे उधळीत जाणे र्हुदयातील आनंद.

विश्वास ठेवा

2011-12-15T02:14:00.000-08:00

भिऊन पावलं टाकू नका,
भिऊन डोळे झाकू नका!
भिनार्याला
प्रकाश कोणी बघू देत नाहीत;
भिनार्याला
इथे कोणी जगू देत नाहीत!

गरुडाहुन झेपावणारा
प्रत्येकाला प्राण आहे;
विश्वास ठेवा ,तुमच्या पायात
न संपणारं त्राण आहे!

विश्वास ठेवा,
विश्वास ठेवा,

नवा दिवस प्रकाश घेऊन येतो आहे,
नवा दिवस विकास घेऊन येतो आहे..

अवतीभोवती कोणीच नसेल,

2011-12-15T02:13:00.000-08:00

अवतीभोवती कोणीच नसेल,
काळाकुट्ट काळोख असेल!
पायापुढची वाटसुद्धा दिसणार नाही,
'ओ'द्यायला कोणीसुद्धा असणार नाही!
प्रत्येक पाउल हरलेले,
जग उलट फिरले!

शरण न जाण्याची
हीच वेळ असते;
आपले आपण असण्याची
हीच वेळ असते!

अशा वेळी छातीवरती
ठेवा आपला हात,
''भिऊ नको!मी आहे!''
म्हणेल कोणी आत!

एक दिवा लाव!

2011-12-15T02:11:00.000-08:00

ज्याच्या घरी
अंधार असेल,
अश्रुवाचून काहीच नसेल,त्याच्या घरी
एकदा तरी
एक दिवा लाव!

तेल नाही,
वात नाही;
आधाराचा हात नाही;
त्याच्या घरी
एकदा तरी
एक दिवा लाव!

रडतच आलो येताना,पण हसत जावे जाताना

2011-12-15T02:07:00.001-08:00

रडतच आलो येताना,पण हसत जावे जाताना

अंगावर आसूड विजेचे
झेलून घेती घन वर्षेचे
सार्थक झाले कोसळण्याचे,तृषित धरित्री न्हाताना
रडतच आलो येताना पण हसत जावे जाताना

हसत हसत ज्योई जळली
काळोखाची रात्र उजळली
पाहत झाली तेव्हा नव्हती,तेजोमय जग होताना
रडतच आलो येताना पण हसत जावे जाताना

बीज आतुनी फुटून गेले
वेदनेत या फुल जन्मले
अमरपणाचा अर्थ आकळे,मरण झेलुनी घेताना
रडतच आलो येताना पण हसत जावे जाताना

कुणी दुखाचा घोट घेतला
खोल व्यथेने प्राण पेटला
त्या दुखाचे झाले गाणे,जीव उधळूनी जाताना
रडतच आलो येताना पण हसत जावे जाताना

प्रेमात कोणी पडलंय का?

2011-12-15T02:06:00.000-08:00

फांदी फांदी झुलतेय का?
ताल कोणी धरतंय का?
काकणं किणकिण किंकिंतायत,
कळशीत पाणी भरतंय का?

सुवास असं घाम्घाम्तोय,
झाड फुलात गढलय का?
वारा गाणं का म्हणतोय?
प्रेमात कोणी पडलंय का?

2011-12-15T01:05:00.000-08:00

Love is like the sun coming out of the clouds and warming your soul.

Love

2011-12-15T01:02:00.000-08:00

Love has nothing to do with what you are expecting to get, it’s what you are expected to give — which is everything.

LOVE love l

2011-12-14T21:14:00.000-08:00

There is no difficulty that enough love will not conquer, no disease that enough love will not heal, no door that enough love will not bridge, no wall that enough love will not throw down, no sin that enough love will not redeem... It makes no difference how deeply seated may be the trouble, how hopeless the outlook, how muddled the tangle, how great the mistake. A sufficient realization of love will dissolve it all. If only you could love enough, you could be the happiest and most powerful being in the world..."

All everything that i understand

2011-12-14T21:08:00.000-08:00

All everything that i understand , i understand only b'coz i love :)

If you would b loved , love n b lovable .....

2011-12-14T20:56:00.000-08:00

If you would b loved , love n b lovable .....

life

2011-12-14T20:44:00.000-08:00

Make every moment in life worth living....

life n love

2011-12-14T20:41:00.000-08:00

Live with no excuses Love with no regrets

लिंगोबाचा डोंगूर...

2011-12-14T01:38:00.000-08:00

लिंगोबाचा डोंगूर...
दुर्ग कर्नाळापनवेल विभागात येणारा आणि रायगड जिल्ह्यात मोडणारा हा किल्ला त्याच्या अंगठा सारख्या आकारामुळे सर्वांचे लक्ष नेहमीच वेधून घेतो.कर्नाळ्या खालचे अभयारण्य हे संरक्षित प्रदेश म्हणून राखले गेले आहे.

इतिहास :
किल्ल्यांमध्ये असणा-या टाक्यांवरून हा सातवाहनकालीन असावा असे वाटते मात्र याचा उल्लेख यादवकाळात आढळतो. शिवरायांनी इ.स. १६५७ मध्ये किल्ला घेतला. पुरंदरच्या तहामध्ये मोगलांना देण्यात येणा-या २३ किल्ल्या मध्ये कर्नाळा किल्ल्याचा समावेश होता. यानंतर सन १६७० नंतर महाराजांच्या सैन्याने छापा घालून कर्नाळा किल्ला सर केला आणि पावसाळा सुरू होण्यापूर्वी सर्व कल्याण प्रांत काबीज केला. पुढे संभाजी महाराजांच्या काळात किल्ला पुन्हा मोगलांनी घेतला त्यानंतर तो पेशव्यांकडे गेला. सन १८१८ मध्ये जनरल प्रॉथरने हा किल्ला घेतला.

गडावर जाण्याच्या वाटा :
मुंबई - गोवा मार्गाने : मुंबई - गोवा मार्गाने पनवेल सोडल्यानंतर शिरढोण गाव लागते. या गावानंतर लगेसच पुढे कर्नाळ्याचा परिसरलागतो. महामार्गाच्या डावीकडेच शासकीय विश्रामधाम आणि काही हॉटेल्स आहेत. एस.टी बस येथे थांबते. समोरच असणा-या हॉटेलजवळून किल्ल्यावर जाण्यास वाट आहे. वाट चांगली प्रशस्त आहे. साधारण किल्ल्यावर पोहचण्यास अडीच तास पुरतात. वाटेतच बाजूला पक्षी संग्रहालय आहे.
रसायनी - आपटा मार्गाने : रसायनी - आपटा मार्गाने आकुळवाडी गाव गाठावे. या गावातून येणारी वाट मुख्य वाटेला येऊन मिळते.

आपलं माणूस किती दूर असलं तरी आपल्या अगदी जवळ असतं!

2011-12-14T01:17:00.000-08:00

आपलं माणूस किती दूर असलं तरी
आपल्या अगदी जवळ असतं!

दिसत नाही फुल
तरी वास येतो!
तुम्ही म्हणाल भास होतो!
भास नव्हे:अगदी खरा
गालांवर श्वास येतो!

मनातल्या फांदीवर गुणी पाखरू येवून बसतं;
आपलं माणूस किती दूर असलं तरी
आपल्या अगदी जवळ असतं!

किलबिल करीत जाग्या होतात
त्याच्या सगळ्या हालचाली,
कधी शब्द तर कधी
शब्दावाचून त्याची बोली
धूपासारखी भरून टाकते सगळी खोली!

ज्याचं त्याला कळत असतं
त्याच्याशिवाय,तिच्याशिवाय
जीवाला इतकं बिलगून कुणीच नसतं!
आपलं माणूस किती दूर असलं तरी
आपल्या अगदी जवळ असतं!

आपण आपलं काहीवाही करत असतो,
सगळ्यांसाठी हे करीत ते करीत
वेळ आपला भरीत असतो!
जरा थांबा
आठवून बघा:

एकटेच आपण आपल्याशी हळूच हसतो,
खरतर आजूबाजू कुणीच नसतो!

हसता हसता कोण आपले डोळे पुसतं?
आपलं माणूस किती दूर असलं तरी
आपल्या अगदी जवळ असतं!

संध्याकाळच्या गूढ सावल्या,
रात्र होते खिन्न काळी
पाखरं गाणी मिटून घेतात,मुकी होते रानजाळी!

घराच्या पायरीवर कोण तेव्हा एकट बसतं?
आपलं माणूस किती दूर असलं तरी
आपल्या अगदी जवळ असतं!

खिडकीतून दिसणारा
निळा तुकडा कुणाचा?
फांदिमागे चंद्र आहे
हसरा मुखडा कुणाचा?

एकांतात उगवणारा
एक तर कुणाचा?
निरोप घेवून येणारा
ओला वारा कुणाचा?

डोळे मिटून घेतल्यावर आपल्याला कोण दिसत?
आपलं माणूस किती दूर असलं तरी
आपल्या अगदी जवळ असतं!

पावसाळ्यातली संध्याकाळ

2011-12-14T01:03:00.000-08:00

पावसाळ्यातली संध्याकाळ,
आभाळ आलं अंधारून,
हवा अशी उदास उदास कुंद आहे;
पहा ना,तरीसुद्धा मन कसं धुंद आहे...

फांद्यांचे हिरवे रावे
भिजून गेले,
ओले चिंब पंख मिटून
निजून गेले!

समोर सगळं धुक धुक पसरलंय,
पायाखालची वाटसुद्धा विसरलंय!

पाखरांची चाहूल नाही:
प्रत्येकाच्या घरट्याच
दार जणू बंद आहे!
हवा अशी उदास उदास कुंद आहे;
पहा ना,तरीसुद्धा मन कसं धुंद आहे...

सांगायचं ते कळलं आहे
इतकं खोल,
इतकं खोल:
तुही अबोल
मीही अबोल!

तुझं माझं असणं हीच भाषा आहे!
हवा अशी उदास उदास कुंद आहे;
पहा ना,तरीसुद्धा मन कसं धुंद आहे...

भरून आल्या मौनाला
मातीचा ओला ओला गंध आहे!
हवा अशी उदास उदास कुंद आहे;
पहा ना,तरीसुद्धा मन कसं धुंद आहे...

हातात हात गुंफून
असं चालताना,
अबोलपणात
अपर असं होताना,
नाच रे मोरा,
नाच रे मोरा,
शब्द आज विसरून गेलेत आपला तोरा!

मी आज
तुझ्यावरच्या कवितेचा
हळुवार छंद आहे!
हवा अशी उदास उदास कुंद आहे;
पहा ना,तरीसुद्धा मन कसं धुंद आहे...

श्रावणात घननिळा बरसला

2011-12-14T00:59:00.000-08:00

श्रावणात घननिळा बरसला, रिमझिम रेशीमधारा
उलगडला झाडांतून अवचित, हिरवा मोरपिसारा

जागुनि ज्याची वाट पाहिली, ते सुख आले दारी
जिथे तिथे राधेला भेटे, आता श्याम मुरारी
माझ्याही ओठांवर आले, नाव तुझेच उदारा

रंगांच्या रानात हरवले, ते स्वप्नांचे पक्षी
निळ्या रेशमी पाण्यावरती, थेंबबावरी नक्षी
गतजन्मीची ओळख सांगत, आला गंधित वारा

पाचूंच्या हिरव्या माहेरी, ऊन हळदीचे आले
माझ्या भाळावर थेंबांचे फुलपाखरू झाले
मातीच्या गंधाने भरला गगनाचा गाभारा

पानोपानी शुभशकुनांच्या कोमल ओल्या रेषा
अशा प्रीतीचा नाद अनाहत, शब्दावाचून भाषा
अंतर्यामी सूर गवसला, नाही आज किनारा

टप‌ टप‌ पडती अंगावरती प्राजक्ताची फुले

2011-12-14T00:56:00.000-08:00

टप‌ टप‌ पडती अंगावरती प्राजक्ताची फुले
भिर‌ भिर‌ भिर‌ भिर‌ त्या तालावर गाणे अमुचे जुळे!

कुरणावरती, झाडांखाली
ऊन-सावली विणते जाळी
येतो वारा पाहा भरारा, गवत खुशीने डुले!

दूर दूर हे सूर वाहती
उन्हात पिवळ्या पाहा नाहती
हसते धरती, फांदीवरती हा झोपाळा झुले!

गाणे अमुचे झुळ-झुळ वारा
गाणे अमुचे लुक-लुक तारा
पाऊस, वारा, मोरपिसारा या गाण्यातुन फुले!

फुलांसारखे सर्व फुला रे
सुरात मिसळुनि सूर, चला रे
गाणे गाती तेच शहाणे बाकी सारे खुळे!

भातुकलीच्या खेळामधली

2011-12-14T00:46:00.001-08:00

भातुकलीच्या खेळामधली राजा आणिक राणी
अर्ध्यावरती डाव मोडला, अधुरी एक कहाणी

राजा वदला, "मला समजली शब्दावाचुन भाषा
माझ्या नशिबासवे बोलती तुझ्या हातच्या रेषा"
कां राणीच्या डोळां तेव्हा दाटुनि आले पाणी?
अर्ध्यावरती डाव मोडला, अधुरी एक कहाणी

राणी वदली बघत एकटक दूरदूरचा तार
"उद्या पहाटे दुसर्या वाटा, दुज्या गावचा वारा"
पण राजाला उशिरा कळली गूढ अटळ ही वाणी
अर्ध्यावरती डाव मोडला, अधुरी एक कहाणी

तिला विचारी राजा, "कां हे जीव असे जोडावे?
कां दैवाने फुलण्याआधी फूल असे तोडावे?"
या प्रश्नाला उत्तर नव्हते, राणी केविलवाणी
अर्ध्यावरती डाव मोडला, अधुरी एक कहाणी

कां राणीने मिटले डोळे दूर दूर जाताना?
का राजाचा श्वास कोंडला गीत तिचे गाताना?
वार्यावरती विरून गेली एक उदास विराणी
अर्ध्यावरती डाव मोडला, अधुरी एक कहाणी

भेट तुझी माझी स्मरते, अजुन त्या दीसाची

2011-12-14T00:44:00.001-08:00

भेट तुझी माझी स्मरते, अजुन त्या दीसाची
धुंद वादळाची होती, रात्र पावसाची ॥ध्रु॥

कुठे दीवा नव्हता, गगनी एकही ना तारा
आंधळ्या तमातुन वाहे , आंधळाच वारा
तुला मुळी नव्हती बाधा, भीतीच्या वीषाची ॥१॥
धुंद वादळाची होती, रात्र पावसाची.....

क्षुद्र लौकीकची खोटी झुगारुन नीती
नांव्गांव टाकुन आली अशी तुझी प्रीती
तुला परी जाणीव नव्हती तुझ्या साहसाची ॥२॥
धुंद वादळाची होती, रात्र पावसाची.....

केस चींब ओले होते, थेंब तुझ्या गाली
ओठांवर माझ्या त्याची कीती फुले झाली
श्वासांनी लीहीली गाथा प्रीतीच्या रसाची ॥३॥
धुंद वादळाची होती, रात्र पावसाची.....

सुगंधीच हळव्या शपथा, सुगंधीच श्वास
स्वप्नांतच स्वप्न दीसावें तसे सर्व भास
सुखालाही भोवळ आली मधुर सुवासाची ॥४॥
धुंद वादळाची होती, रात्र पावसाची

भेट तुझी माझी स्मरते, अजुन त्या दीसाची
धुंद वादळाची होती, रात्र पावसाची

जन्म

2011-12-14T00:35:00.000-08:00

मी न घेतले, तरि मिळाले
कधीच मी जे घेऊ नये.
तुही दिल्याविण दिलेस सारे
कधी कुणी जे देऊ नये.

पिचलेल्या जन्मातुन रुजले
विजभारले सुर नवे.
ऐकण्यात जे व्यथेत मिटले
लोचन राधेचेच हवे.

श्याम घनांची उतट अनावर
कासाविस बरसात अशी.
काळोखाच्या यमुनेकाठी
धडधडणारी हवी पिशी.

मलाच नकळत माझे डोळे
यमुनेतुन वाहत जाती.
अंधपणातच चाचपतो मी
फुटल्या जन्माची माती.

दान तुझे हे घेण्यासाठी
फुटल्यावाचुन हात कुठे???
या भरलेल्या रित्या ओंजळीत
हिरवा हिरवा जन्म फुटे.

मनातल्या गाण्यावर

2011-12-11T02:45:00.001-08:00

पानांतून वाजे वारा

जसे ओळखीचे पाय

ऊन उभे अंगणात

जशी बांधलेली गाय

हवेचिया डहाळीला

फुटे पाकळीचा झुला

फुलपाखराने तसा

झोका कोवळा घेतला

रेघ रेखित पांढरी

उडे पक्षी पाण्यावर

झुके किरणांची फांदी

मनातल्या गाण्यावर.....

: मंगेश पाडगावकर

हवा झुकत काजवा

2011-12-01T09:23:00.001-08:00

हवा झुकत काजवा

काळ्याशार अंधारात

ब्रम्हकमळ सुजाण

हवे खिडकीत....

हवा जरा वाऱ्यासंगे

ओल्या गवताचा गंध

पाखराची नीज जशी

हवी तशी रात्र धुंद....

हवा असा थाटमाट

असे गुज लिहायला

हवी चांदण्याची वाळू

ओळीवरी शिंपायाला......

2011-11-27T20:28:00.000-08:00

अबके हम बिछड़े तो शायद, कभी ख्वाबों में मिलें
जिस तरह सूखे हुए फूल किताबों में मिलें

ढूँढ बिछड़े हुए लोगों में वफा के मोती
ये खज़ाने तुझे मुमकिने ख़राबों में मिलें

तू खुदा है न मेरा इश्क फ़रिश्तों जैसा
दोनों इंसाँ हैं तो क्यों इतने हिजाबों में मिलें

ग़मे दुनिया भी ग़मे यार में शामिल कर लो
नश्शा बढ़ता है शराबें जो शराबों में मिलें

आज हम दार पे खींचे गए जिन बातों पर
क्या अजब कल वो जमाने को निसाबों में मिलें

अब न वो मैं हूँ, न तू है, न वो मंजिल है फ़राज़
जैसे दो साए तमन्ना के सराबों में मिलें

:अहमद फराज

रंगुनी रंगांत साऱ्या

2011-11-27T20:22:00.001-08:00

रंगुनी रंगांत साऱ्या रंग माझा वेगळा!
गुंतुनी गुंत्यात साऱ्या पाय माझा मोकळा!

कोण जाणे कोठुनी ह्या सावल्या आल्या पुढे;
मी असा की लागती ह्या सावल्यांच्याही झळा!

राहती माझ्यासवे ही आसवे गीतांपरी;
हे कशाचे दुःख ज्याला लागला माझा लळा!

कोणत्या काळी कळेना मी जगाया लागलो
अन् कुठे आयुष्य गेले कापुनी माझा गळा ?

सांगती 'तात्पर्य' माझे सारख्या खोट्या दिशा
चालणार पांगळा अन् पाहणारा आंधळा !

माणसांच्या मध्यरात्री हिंडणारा सूर्य मी
माझियासाठी न माझा पेटण्याचा सोहळा !

: सुरेश भट

GM:)

2011-11-27T02:45:00.001-08:00

2011-11-26T08:41:00.003-08:00

मित्रा

2011-11-23T08:57:00.001-08:00

एका जागी नाही असे फार थांबायचे
नाही गुंतून जायचे, नाही गुंतून जायचे

दूरातल्या अदृष्टाशी तुझी झाली आणभाक
तुझ्या काळजात एक आर्त छळणारी हाक
रक्त इमानी तयाने असे नाही भुलायाचे
नाही गुंतून जायचे, नाही गुंतून जायचे

घट्ट रेशमाची मिठी तुला सोडावी लागेल
जन्मगाठ जिवघेणी तुला तोडावी लागेल
निरोपाचे खारे पाणी कुणा दिसू न द्यायचे
नाही गुंतून जायचे, नाही गुंतून जायचे

होय, कबूल; तुलाही हवा कधीचा निवारा
गर्द झाडाची सावली आणि चंदनाचा वारा
पण पोरक्या उन्हात, सांग कोणी पोळायचे?
नाही गुंतून जायचे, नाही गुंतून जायचे

: सुधीर मोघे

कितीक हळवे, कितीक सुंदर

2011-11-23T08:54:00.000-08:00

कितीक हळवे, कितीक सुंदर
किती शहाणे आपुले अंतर
त्याच जागी त्या येऊन जाशी
-माझ्यासाठी... माझ्यानंतर

अवचित कधी सामोरे यावे
अन श्वासांनी थांबुन जावे
परस्परांना त्रास तरीही-
.. परस्परांविण ना गत्यंतर

मला पाहुनी दडते, लपते
आणिक तरीही इतुके जपते
वाटेवरच्या फुलांस माझा
लावून जाते हळूच अत्तर

भेट जरी ना या जन्मातून
ओळख झाली इतुकी आतून
प्रश्न मला जो पडला नाही
त्याचेही तुज सुचते उत्तर

मला सापडे तुझे 'तुझेपण'
तुझ्याबरोबर माझे 'मीपण'
तुला तोलुनी धरतो मी अन
तू ही मजला सावर सावर

मेघ कधी हे भरून येता
अबोल आतून घुस्मट होता
झरते तिकडे पाणी टपटप
अन इकडे ही शाई झरझर

: संदीप खरे

मी अंधार होऊन लपले होते

2011-11-22T10:15:00.000-08:00

मी अंधार होऊन लपले होते
दर्‍यांत, खोर्‍यांत, गुहागुफ़ांत
झाडावेलींच्या कुंजाकुंजात
माझे अंधारपण संरक्षीत.

मी वाळू होऊन दडले होते
नदीत, सरोवरात,
सागराच्या अथांग सखोलतेत
माझे लहानपण जपून ठेवीत.

मी पाचोळा होऊन विखुरले होते
रानावनात, धुळीत
एकांतात बसलेल्या वृक्षांच्या मुळाजवळ
माझे पिवळेपण लपवीत.

तू आलास माझ्या कणाएवढ्या मीपणावर
न्याहाळणार्‍या
आर्द्र नजरेतून
समर्पण शिंपडीत थबकलास.

आता अंधार चांदण्यांनी लहरतो आहे,
वाळूवर मोत्यांचे पाणी चढते आहे
पाचोळ्याच्या पिवळ्या शिरांत
हिरवी कळ तटतटते आहे
मला भीति वाटते आहे;

म्हणून मी अंधार होऊन लपते आहे
तुझ्या डोळ्यात, तुझ्या मनात,
माझ्यापासून तुझे संरक्षण
करण्यासाठी.

: इंदिरा संत

कोवळ्या अंधारी

2011-11-22T10:14:00.000-08:00

कोवळ्या अंधारी दर्याच्या किनारी
बसते तशीच, एकटी एकटी.
एकटी कशी तुझ्या विचारात्;
तुझ्या विचारात रंगता रंगता
येते मनाला अशी काहीशी ओढाळ मस्ती

पाहती वरून सप्तर्षी चोरून
काढावी खोडी हळूच त्याची;
ओढावी दाढी
व्याध -मंगळ -अभिजितांचे
रंगेल खडे आणावे चोरून
तुझ्या शर्टाची होतील बटणे बोटचाळ्याला
कृत्तिकासमूह घेऊन हातात
होऊन अल्लड मांडावा खेळ
सागरगोट्यांचा पांचाखाचाचा
मस्तीत येणार्‍या ताठर लाटेचा
ओढावा पदर्; आणि लपावे वाळुच्या आड
शिरावे थेट दर्याच्या कुशीत
आणि निथळावे अंगावरून खारट पाणी
पाण्याचे थेंब

अशी काहीशी ओढाळ मस्ती
येते मनाला
तुझ्या विचारात रंगता रंगता

: इंदिरा संत

अजुनी रुसून आहे, खुलतां कळी खुलेना

2011-11-22T10:07:00.000-08:00

अजुनी रुसून आहे, खुलतां कळी खुलेना
मिटले तसेच लोचन, कि पाकळी हले ना

समजुत मी करावी, म्हणुनीच तु रुसावे
मी हांस सांगताच, रडताहि तु हसावे
ते आज का नसावे, समजावणी पटेना
धरिला असा अबोला, कि बोल बोलवेना

का भावली मिठाची अश्रूंत होत आहे
विरणार सागरी ह्या, जाणून दूर राहे
चाले अटीतटीने सुटता अढी सुटेना
मिटवील अंतराला, ऐसी मिठी जुटे ना

कि गुढ काहि डाव, वरचा न हा तरंग
घेण्यास खोल ठाव, बघण्यास अंतरंग
रुसवा असा कसा हा ज्या आपले कळेना
अजुनी रुसून आहे, खुलतां कळी खुलेना

: अनिल

एक दिवस

2011-11-22T10:05:00.000-08:00

जीव लागत नाही माझा असा एक दिवस येतो
कधी अधुनमधुन केव्हा लागोपाठ भेट देतो
अशा दिवशी दुरावलेले उजाड सारे आसपास
घर उदास बाग उदास लता उदास फ़ुले उदास
वाटते आयुष्य अवघे चार दिवसांचेच झाले
कसे गेले कळले नाही हाती फ़ार थोडे आले
दोन दिवस आराधनेत दोन प्रतिक्षेत गेले
अर्धे जीवन प्रयत्नात अर्धे विवंचनेत गेले
आस हरपलेली असते श्वास थकले वाटतात
अश्रू बाहेर गळत नाहीत आत जळत राहतात.

: अनिल

मावळतीला

2011-11-22T09:59:00.001-08:00

मावळतीला गर्द शेंदरी रंग पसरले
जसे कुणाचे जन्मभराचे भान विसरले
जखम जिवाची हलके हलके भरून यावी
तसे फिकटले, फिकट रंग ते मग ओसरले

घेरित आल्या काळोखाच्या वत्सल छाया
दुःखाचीही अशी लागते अनवट माया
आक्रसताना जग भवतीचे इवले झाले
इवले झाले आणिक मजला घेरित आले

मी दुःखाच्या कुपीत आता मिटते आहे
एक विखारी सुगंध त्याचा लुटते आहे
सुखदुःखाच्या मधली विरता सीमारेषा
गाठ काळजातली अचानक सुटते आहे

जाणिव विरते तरीही उरते अतीत काही
तेच मला मम अस्तित्वाची देते ग्वाही
आतुरवाणी धडधड दाबून ह्रुदयामधली
श्वास आवरून मन कसलीशी चाहुल घेई

हलके हलके उतरत जाते श्वासांची लय
आता नसते भय कसले वा कसला संशय
सरसर येतो उतरत काळा अभेद्य पडदा
मी माझ्यातून सुटते, होते पूर्ण निराशय

: शांत शेळके

मैत्रीचे मी कोनेकोपरे धुंडाळून पाहिले

2011-11-22T09:56:00.000-08:00

मैत्रीचे मी कोनेकोपरे धुंडाळून पाहिले
घट्ट नाती पुन्हा पुन्हा चाचपतच राहिले

मनात मने गुंफताना भरून आला जीव
वाटले आता दुराव्याची ओलांडली मी शीव

प्रत्येक भेटीत पण पुन्हा नवा परिचय
पुन्हा पुन्हा संदिग्धता आणि नवे भय

गहनगूढ अंधारवाटा पाताळविहिरी खोल
क्वचित कुठे तळाशी चुळकाभर ओल

स्पर्शातून जाणवणारे काही स्पर्शातीत
सूर तेच तरी सुद्धा उमगत नाही गीत

रेशीमगाठी काचणा-या, चरत जाणारे व्रण
निकराच्या अंतीम क्षणी निमूट होणारे मन

: शांत शेळके

चाफ्याच्या झाडा....

2011-11-22T09:50:00.000-08:00

चाफ्याच्या झाडा....
का बरे आलास आज स्वप्नात?
तेव्हाच तर आपले नव्हते का ठरले?
दु:ख नाही उरलं आता मनात
फुलांचा पांढरा, पानांचा हिरवा
रंग तुझा रंगतोय माझ्या मनात
केसात राखडी पण पायात फुगडी
मी वेडी भाबडी तुझ्या मनात
चाफ्याच्या झाडा....
नको ना रे पाणी डोळ्यात आणू
ओळख़ीच्या सुरात, ओळखीच्या तालात
हादग्याची गाणी नको म्हणू
तुझ्या चाळ्यात एक पाय तळ्यात
एक पाय मळ्यात खेळलोय ना
जसे काही घोड्यावर
तुझ्याच फांद्यांवर बसून
आभाळात हिंडलोय ना
चाफ्याच्या झाडा.... चाफ्याच्या झाडा....
पानात, मनात खुपतंय ना
काहीतरी चुकतंय, कुठेतरी दुखतंय
तुलाही कळतंय.... कळतंय ना....
चाफ्याच्या झाडा.... चाफ्याच्या झाडा
हसून सजवायचं ठरलय ना
कुठं नाही बोलायचं, मनातच ठेवायचं
फुलांनी ओंजळ भरलीये ना ...

:पद्मा गोळे

येता पाऊस पाहुणा

2011-11-22T09:43:00.000-08:00

येता पाऊस पाहुणा
आलं हिरवं उधाण
डोंगरतुन फुटलं
हिरवळीचं धरण

रान हिरव्या लोंढ्यात
जाता अवघं वाहून
पानं पाउस पिऊन
गेली नवीन होऊन

ऊन पकडाया सर
आली धावत दारात
कशी रमली दोघंही
पाठशिवीच्या खेळात

पाणी वाहते लावुनी
अंगी मातीचं उटणं
तरी नभाने राखलं
कसं त्याचं निळेपण

रेषा आखुनि पानात
थेंब डाव मांडतात
छेड काढता झुळूक
आपसांत भांडतात

उतरवून लकेरी
निळ्या कागदाच्या वर
तळं पसरत गेलं
काठ सोडुन बाहेर

टाळ्या वाजवत गेली
फुलपाखरं मजेत
जणू फुलंच निघाली
देठावरूनी उडत

सारी पाखरे उतारु
करतात किलबिल
दिला झाडाने ऋतुला
गर्द हिरवा कंदील!

नलेश पाटील

कुणासाठी तरी

2011-11-22T09:35:00.000-08:00

कुणासाठी तरी या रे या रे मोडून फळांनी
कुणासाठी तरी झुका झुका जडून फुलांनी
कुणासाठी तरी या रे गाढ भरून सुखांनी
कुणासाठी तरी गा रे मुक्त सहस्त्र मुखांनी
पसरूने पाळेमुळे धरा धरित्रीचा तळ
पानोपानी खेळवा रे तिच्या कुसव्याचे जळ
भुजाबाहूंनी कवळा स्वैर धावणारे वारे
लक्ष हिरव्या डोळ्यात रात्री बिंबवा रे तारे
व्हा रे असे अलौकिक लोकी येथल्या अश्वत्थ
कंप भोगा शाखापर्णी मुळी राहून तटस्थ

बा. भ. बोरकर

लिलीची फ़ुले

2011-11-19T10:39:00.000-08:00

लिलीची फ़ुले
तिने एकदा
चुंबिता, डोळां
पाणी मीं पाहिलें.

लिलीची फ़ुले
आतां कधींही
पाहतां, डोळां
पाणी हें सांकळे.

: पुं: शि. रेगे

सोना

2011-11-19T10:38:00.000-08:00

सोनफुलांची
राकट हातीं
जरि सांगड साजेना,

ओंजळ घाली
ठकवुनि जवळी
नउ नवसाची सोना.

: पुं: शि. रेगे

निःशब्द वादळ

2011-11-19T10:35:00.000-08:00

नदी किनारीं
वारा भरारा.
चंचल अंचल.
सावळी चाहूल.
उरी थरारे
नवी नव्हाळी.
जुळलीं, भुललीं
ह्रदये दोन.

नदी किनारीं
वारा भरारा.
गवती पातीं
लपती कांठी.
तरंग सारंग
पाण्यावरती.
उसळे, कोसळे
निःशब्द वादळ

: पुं: शि. रेगे

: वा. रा कांत

2011-11-19T10:31:00.001-08:00

: वा. रा कांत

2011-11-19T10:29:00.001-08:00

कशी तुज समजावू सांग

2011-11-19T10:19:00.000-08:00

कशी तुज समजावू सांग
का भामिनी उगीच राग

हास्याहुनि मधु रुसवा
हेमन्ती उष्ण हवा
सन्ध्येचा सा.ज नवा
हा का प्रणयानुराग

चाफेकळी केवि फुले
ओष्ठकमल जेवि उले
भोवती मधुगंध फळे
का प्रसन्नवदन राग

वृत्तीचा होम अमुप
त्यात जाळु दे विकल्प
होउनिया निर्विकल्प
अक्षय करु यज्ञयाग

ओठांचे फेड बंध
गाइ गडे मुक्तछंद
श्वासांचे करू प्रबंध
हृदयांचे मधुप्रयाग

काव्य: बा. भ. बोरकर

कळत जाते तसे

2011-11-19T10:17:00.000-08:00

कळत जाते तसे कशी जवळचीही होतात दूर?
जुने शब्द सुने होऊन वाजतात कसे बद्द निसूर?
कळत जाते तसे कसे ऊन पाण्यात खिरून जाते?
वाकुड सावल्यात वाट चुकून चांदणे कसे झुरुन जाते?
कळत जाते तसे कश्या मूर्ती सार्‍या झिजून जातात?
पापण्यांमधले स्नेह थिजून ज्योती कशा विझून जातात?
कळत जाते तसे कशी झाडे पाखरे जीव लावतात?
शब्द सारे मिटून कसे तळ्यामध्येच पेंगू लागतात?
कळत जाते तसे कश्या दूरच्या घंटा ऐकू येतात?
दूरचे रंग, दूरचे गंध प्राण कसा वेधून घेतात?
कळत जाते तसे का रे एकटा एकटा होतो जीव?
रागरोष सरून कशी आपलीच आपणा येते कीव

: बा. भ . बोरकर

पावसात जागला समुद्रराग सावळा

2011-11-19T10:15:00.000-08:00

पावसात जागला समुद्रराग सावळा
लाट लाट दाटते भरुन भाव कोवळा

काठ काठ ढासळे, पिसाट माड स्फुंदती
आंधळ्या ढगांतूनी प्रकाशबिंदू सांडती

हाक ये दूरुन एक झाकळून टाकते
गाढ गूढ आठवांत मूक वेल वाकते

माखते चराचरी अथांग गांग गारवा
आगळा जगास ये उदास रंग पारवा

धूसरे सरींत दूर, सूरसूर व्याकळे
भाव की अभाव हा करी सुगंध मोकळे

कोण ही व्यथा अशी सुखास लाज आणते
सागरार्थ कोणत्या उसासुनी उधाणते

: बा. भ . बोरकर

तुझे पांगलेले मन

2011-11-19T10:11:00.001-08:00

तुझे पांगलेले मन सांग सांग कसे बांधू
माझे भंगलेले मन सांग सांग कसे सांधू
आले गगन भरुन तसे मन आसवांनी
तुझ्यासाठी परी अडे असे पापण्यांत पाणी
पक्षी भाळला आभाळा वाट मागची विसरे
मौन तुझे तीरसे गे मात्र काळजांत शिरे
सांग सांग कशी तुला पुन्हा बोलकी गे करूं
कसे पिसावलें चित्त आत्ता मुठीत आवरू

: बा. भ . बोरकर

व्यथा गात गात

2011-11-19T10:05:00.000-08:00

कशाला दिले तू मला लक्ष डोळे
उभा तू उभा तू असा पाठ मोरा
किती जन्म गेले त्वचेचे तमाला
तरी बाहुली रे जपे अश्रु खारा

कहाणी मनाची तुझा शब्द पाळी
मुक्याने वहातो तमी देहमेणा
जरा बाजुला घे कुणी अश्रुबुंथी
नवा जन्म येतो पुन्हा त्याच वेणा

कुठे दूर झाल्या तुझ्या पायवाटा
जळे उंबर्‍याशी दिवा रात रात
धुक्याच्या दिशेला खिळे शून्य दृष्टि
किती ऊर ठेवू व्यथा गात गात

: आरती प्रभू

माळ

2011-11-19T09:56:00.000-08:00

हिरव्या माळापुढे निळा गिरि
गिरवित काळी वळणे काही
छप्पर झाले लाल अधिकच
धूर दरीतून चढतच नाही

पुसून गेले गगन खोलवर
काठावरति ढग थोडासा
थोडासा पण तीच हेळणा
पिवळा झाला फ़क्त कवडसा

हिरव्या माळापुढे निळा गिरि
मावत नाही इतुका फ़िक्कट
अबरळ्त चाललि पुढेच टिटवी
माळ ओसरे मागे चौप

: आरती प्रभू

दु : खभोर संधिकाल सूर्यबिम्ब सागरात

2011-11-19T09:36:00.000-08:00

दु : खभोर संधिकाल सूर्यबिम्ब सागरात
रंग केशरातला जळे हवेत, गारव्यात

नभात चांदणी सले हले दिठीत चंद्रही,
वृत्तभार शब्दही फुलातला सुगंधही

गाव चार पाउलेच पार देउळातले,
कृतज्ञ सांजवातीला सुजाण सत्य पावले!

झाड झाड पाखरात, पाखरात दंग झाड,
झर्‍यात विर्घळे जसा सच्छिद्र दूरचा पहाड.

एक हाक एक धाक एक मृत्युचा निनाद
स्वप्न सांधती तुझे जुने नवे तुझे प्रवाद...

राहुटीत या इथे समुद्र सर्व झाकतो,
अलौकिकात सांडतो नि लौकिकात मांडतो...

निळी सुदीर्घ शांतता तुझ्यातलीच आर्तता
तुझ्या कुशीत जन्मते तुझी जुनीच देवता...

शिल्प हेच देखणे तुझ्याच अस्थी तासणे
तुझ्या नभातलेच दे मला विदग्ध चांदणे....

:ग्रेस

2011-11-19T09:22:00.000-08:00

नदीच्या दिशेने जरी वाट गेली
तिलाही असे सागराची क्षुधा
इथे प्राण माझे तळाशी निमाले
तुझी आर्जवे कोण ऐकी अता

: ग्रेस

उष:काल

2011-11-19T09:08:00.000-08:00

झाला उष:काल राणी !

हिमबिंदू बिलगुनी फुलांना पानांना बसती
हलती हळु वार्‍यावरती
जोजवती जणु नवथर बाला ही बाळे चिमणी
झाला उष:काल राणी !

निळवंतीच्या फुलू लागल्या कळ्या कुंपणावरी
येऊनी रात्रीच्या प्रहरी
परत जायचे विसरूनि गेल्या वनदेवी कोणी
झाला उष:काल राणी !

माणिकमोत्यांची पायाशी घालुनि बरसात
बसे संन्यस्त पारिजात
वाहु लागला सुगंध वारा तो वातावरणी
झाला उष:काल राणी !

वनराईतुन उठू लागली करीत किलबिल ती
पाखरे, अन गगनी जाती
सोन्याच्या दर्यात गलबते जणु गोजिरवाणी
झाला उष:काल राणी !

इंद्रनील ओटीत घेउनी शिंपीत भवताली
आली निर्झरणी, आली
खळाळते खडकावर हंसापरी शुभ्र पाणी
झाला उष:काल राणी !

किनारती कनकाच्या धारा उदयगिरीवरती
जगावर अभिनव ये क्रांती
समूर्त झाली महाकवींची काय दिव्य वाणी
झाला उष:काल राणी !

स्वप्नांचा खजिना घेउनी लगबगिने रात्र
गेली, चुकोनिया मात्र
उषास्वप्न हे उरले मागे तुजसाठी रमणी
झाला उष:काल राणी !

वाटा ...............

2011-11-16T11:11:00.000-08:00

वाटा लालगर्द पांगाराच्या फुलांच्या ,

वाटा काळ्याभोर भुसभुशीत ,

वाटा सनयींची मिंड घेणाऱ्या ,

वाटा चढणीच्या दमछाक करणाऱ्या ,

वाटा चपळ खारी ,

वाटा रवंथ करणाऱ्या सुस्त म्हशी ,

वाटा भाताच्या लोंब्या हुंगीत जाणाऱ्या,

वाटा सरींच्या झिम्मा झेलणाऱ्या,

वाटा पहिल्यावहिल्या भेटीच्या ,

वाटा चांदण्याच्या मिठीच्या,

वाटा काजूच्या मोहराने घमघमलेल्या ,

वाटा भांगातल्या पिंजरेच्या,

वाटा तिरप्या नजरेच्या ,

वाटा मातीच्या वासाच्या ,

वाटा गर्भारशी ,

वाटा बालपणीच्या कोवळी उन्हे जपणाऱ्या ,

वाटा चिंचांनी गाभूळणाऱ्या ,

वाटा हिरव्यागार पुस्तकातल्या पीसासारख्या,

वाटा बोबडकांद्याच्या ,

वाटा अवखळ फांद्यांच्या ,

वाटा आजींच्या गोष्टींसारख्या खिळवणाऱ्या ,

वाटा पिवळ्या पोकळीच्या भिरभिरणाऱ्या,

वाटा झपाटलेल्या झाडांच्या ,

वाटा गोमटेश्वर माडाच्या ,

वाटा कातरवेळी एकटे परतताना भ्यायलेल्या ,

वाटा न परतण्यासाठी गेलेल्या ,

वाटा आपणहून उंबरठ्याकडे येणाऱ्या,

वाटा पायांअगोदर फुटणाऱ्या ,

वाटा अकारण तुटणाऱ्या ,

वाटा पावलांचा झुगार खेळणाऱ्या ,

वाटा चांदण्याच्या गवतात लोळणाऱ्या ,

वाटा रात्रीच्या हातातल्या सतारीसारख्या ,

वाटा आंधळ्याच्या हातातल्या एकतारीसारख्या,

वाटा आपल्याच तंद्रीत गाणाऱ्या,

वाटा तिऱ्हांइतासारख्या अलिप्तपणे जाणाऱ्या,

वाटा केविलवाण्या म्हाताऱ्या,

वाटा दारुड्या पावलात अडखळणाऱ्या,

वाटा काहीच न शोधणाऱ्या,

वाटा काळोखात मरून पडल्या सापासारख्या ,

वाटा सतत स्व:ताला पारख्या ,

वाटा फाटलेल्या स्वप्नांपाशी रेंगाळणाऱ्या ,

वाटा कड्यावरून कोसळणाऱ्या ,

वाटा शब्दही न बोलणाऱ्या ,

वाटा कंटाळून चालणाऱ्या,

वाटा वेध लागूनही दिसत नाहीत अश्या ,

वाटा अतर्क्य वेड्यापिश्या ,

वाटा पाण्याजवळून जातानाही तहानलेल्या ,

वाटा प्रांक्त्नाला भेग गेलेल्या ,

वाटा हिशोबी यशाकडे सरपटत जाणाऱ्या ,

वाटा सत्तेच्या मैलांचे दगड मोजणाऱ्या,

वाटा कठोरपणे नाकारलेल्या ,

वाटा लाचार होऊन जवळ केलेल्या ,

वाटा गर्दीतल्या पायांखालच्या एकाकी ,

वाटा झोपड्यांचे फोड आलेल्या ,

वाटा शेकडो वर्षे तुडवल्या जाणाऱ्या,

वाटा पंथर सारख्या त्वेषाने उडी घेणाऱ्या ,

वाटा रक्ताळून सूर्य शोधीत जाणाऱ्या ,

वाटा देवळाजवळ भजनांनी भिजलेल्या ,

वाटा पहाटेला भिडलेल्या ,

वाटा भोळ्याभाबड्या पाखरांसाठी ,

वाटा मऊ मऊ कोकारांसाठी ,

वाटा माणसांच्या सावलांच्या ,

वाटा न जन्मलेल्या पावलांच्या..........

: मंगेश पाडगावकर

2011-11-14T10:31:00.005-08:00

2011-11-14T10:31:00.001-08:00

सांजवेळी अंगणी होतील व्याकुळ सावल्या

2011-11-12T09:25:00.000-08:00

क्षितीजावरी थांबेन मी तू हाक मजला दे जरा

वाऱ्यातुनी लाटांतुनी तू हाक मजला दे जरा

सांजवेळी अंगणी होतील व्याकुळ सावल्या

सूर तू होऊन तेव्हा माळव्यातून ये जरा

दाही दिशांतून गर्जुनी येतील जेव्हा वेदना

होऊन तू हुंदका माझ्या उरातून ये जरा

वादळे नेतील मजला दूर जेव्हा वाहुनी

तू किनारा होऊनी मजला दिलासा

थोतांड

2011-11-12T01:28:00.000-08:00

थोतांड खपविण्यासाठी

थोर उभे पंडित तांडे:

वांझोट्या बौधिकतेचे

सजवून कागदी मांडे

शब्दांच्या गुंत्यामद्ये

संदर्भ उवांची दाटी;

शेरांच्या शेंदूर यांच्या

मर्जीतील दगडांसाठी

ठरवितात कविता कुठली

बडवूनिया बाष्कळ घंटा

नाटकी निरर्थक भाषा

हो भूषण यांच्या कंठा

केवढे भाग्य कि कविता

थांबली न कुबड्यांसाठी :

जाणते ओढ रुजण्याची

हि पाऊस ओली माती...

: मंगेश पाडगावकर

प्रश्न आणि उत्तर

2011-11-04T04:58:00.000-07:00

डोळे कशासाठी ?

तुला साठवून मिटून घेण्यासाठी ...

आला भरून पाऊस ,

नको एकटा जाऊस.

सरी कशासाठी ?

तुला बिलगुन भिजून जाण्यासाठी.....

नाव तुझे मनातले

चांदणेच रानातले,

शब्द कशासाठी ?

तुला आठवून भरून येण्यासाठी.....

वेल मोहरून आली ,

फुले अंगभर झाली .

वारा कशासाठी ?

गंध वनातून पाखरू होण्यासाठी.....

असा तुझा भरवसा

चांदण्याचा कवडसा.

ओठ कशासाठी ?

उरी थरारून जुळून गाण्यासाठी.....

: मंगेश पाडगावकर

रात्रभर आपण चालत आहोत...

2011-11-03T21:48:00.000-07:00

रात्रभर आपण चालत आहोत...

पहाट होईल तेव्हा आपण कुठे असू ?

पायांतले त्राण राहून ठेव.

कुठेही असलो तरी पहाट होणारच.

तू धीर धर. आपण धीर धरू.

रात्रभर आपण चालत आहोत...

माझा हात हातात धर.

भिऊ नकोस. एक गोष्ट सांगतो

जी झाडाने पाखराला सांगितली होती :

झाड म्हणाले,"अंधार असतो म्हणजे प्रकाश नसतो.

पण प्रकाश येतोच आणि मग अंधार उरत नाही."

पाखराने गोष्टऐकली आणि ते विश्वासाने झोपले .

हि गोष्ट फक्त रात्रभर चालणाऱ्यासाठीच आहे.

रात्रभर आपण चालत आहोत...

चालताना आपण काळोखात

या गोष्टीची सोबत असेल

जी झाडाने पाखराला सांगितली होती.

आणि झाडे पाखरांशी खोटे बोलत नाहीत.

म्हणून तर झाडाना फुले येतात.

रात्रभर आपण चालत आहोत...

पहाट होईल तेव्हा आपण जागे असू.

तेव्हा आपण कुठे असू?

कुठेही असलो तरी पहाट असणारच .

कुठेही असलो तरी आपण प्रकाशातच असू .

उडणाऱ्या पाखरांच्या पिसांना

फुलांचा हळुवार वास असेल.

माझा हात तुझ्या हातात असेल .

सर्वत्र सर्वत्र निरामय पहाट असेल.

रात्रभर आपण चालत आहोत...चालणार आहोत.......

: मंगेश पाडगावकर

नाव

2011-11-02T23:33:00.000-07:00

उडणाऱ्या पाखराला नाव नसते,

त्याला असतात फक्त दिशा;

जाईल तिथे नजरेची फांदी असते,

माझेपणात जखडलेले झाड नसते.

तरीही आपल्या खिडकीच्या चौकटीतून

दिसणारे आभाळ केवळ आपलेच असते

आणि आपल्या आभाळातून उडणाऱ्या पक्ष्याला

अगदी आपले असे नाव असते :

जे तुझे एक नाव माझ्या ओठांवर

केवळ माझ्या मनात हाक घालण्यासाठी .

: भटके पक्षी

: मंगेश पाडगावकर

त्या झपाटलेल्या रानात

2011-11-02T11:57:00.000-07:00

पाण्यात खोल कोसळले

आभाळ रंगबेभान,

मी तुझ्या संगती होते

लावून दिव्यापरी प्राण...

मग काळोखत गेलेल्या

त्या झपाटलेल्या रानात

हळुवार तुझी मी होते

घेऊन दिवा प्राणात

काळोख नदिपरी वाहे,

आभाळ किर्र पाण्यात,

कोमेजून गेला नाही

तो दिवा : अजून गाण्यात....

: मंगेश पाडगावकर

कविता शब्दांची ....

2011-10-30T10:26:00.000-07:00

शब्द वाऱ्यासाठी, वाऱ्यावर विरून जाण्यासाठीही,

शब्द दवाच्या थेंबातल्या चिमुकल्या आकाशासाठी ,

शब्द झाडाच्या निष्पर्ण एकांतासाठी ,

शब्द काळोखाच्या काठाशी उमलणाऱ्या फुलासाठी .

शब्द जीवापाड जपलेल्या ओझरत्या अंगभेटीसाठी,

शब्द पावलांना गुदगुल्या करणाऱ्या कोवळ्या लाटेसाठी,

शब्द पाण्याकाठ्च्या चांदण्याच्या देवळासाठी,

शब्द गाभारातल्या फुलांच्या ओल्या वासासाठी.

शब्द खोल कळलेल्या समजूतदार दुखासाठी,

शब्द निष्पापांच्या घावावर बांधण्यासाठी,

शब्द कालच्या काळोखाच्या विध्वंसासाठी ,

शब्द नव्या पहाटेच्या दुर्दम्य आश्वासनासाठी

शब्द अंतर्यामीच्या निःशब्द साक्षित्वासाठी,

शब्द कान्हापुढे मायेने बोबडे होण्यासाठी

: मंगेश पाडगावकर

दिवस तुझेमाझे.....

2011-10-30T04:24:00.000-07:00

सरीत सोनचाफा
भुलून भिजण्याचे
दिवस तुझेमाझे,
प्राणांत अचानक
सुगंध भरण्याचे
दिवस तुझे माझे....

बोलता बोलता श्वास
घालू लागले उखाणे,
चालता चालता वाट
पावलात झाली गाणे

लाजत सोनउन्हे
मातीत रूजण्याचे
दिवस तुझेमाझे ,
सरीत सोनचाफा
भुलून भिजण्याचे
दिवस तुझेमाझे,

सर झेलीत झेलीत
एक पाखरू उडाले ,
तारू ओल्या किरणांचे
निळ्या स्वप्नात बुडाले.

श्रावणभूलाव्याचे,
आतल्या ओलाव्याचे
दिवस तुझेमाझे ,
प्राणांत अचानक
सुगंध भरण्याचे
दिवस तुझे माझे....

: मंगेश पाडगावकर

तरी...

2011-10-30T04:21:00.000-07:00

फांदीफांदीवर
खुणा तुझ्या ;
डोळे मिटले तरी
नाही मिटले तरी

फुलाफुलातून
हाक तुझी ;
गंध दाटला तरी
नाही दाटला तरी

रात्र माझ्यासाठी
होते तुझी ;
हात जुळले तरी
नाही जुळले तरी

माझा नाहीस तू
कशी म्हणू ?
असे म्हटले तरी
नाही म्हटले तरी

: मंगेश पाडगावकर

गूढ निळी घनराई

2011-10-30T04:19:00.000-07:00

गूढ निळी घनराई
अन टपोर चंद्र वरी
घालीत मी हाक तुला
तू नाहीस जवळ तरी

गूढ निळी मनराई
हाक तुला आंत आत
तुजसाठी रात्र जडे
डोळ्यांतील बाहुल्यांत

हाकेवर चंद्र असा ;
हाकेवर रात्र अशी
तू नसूनी जवळ कशी
डोळ्यांवर पापणीशी !!!!

: मंगेश पाडगावकर